Carbon Footprint

Al geruime tijd speelt het onderwerp broeikasgassen bij veel bedrijven. Sommige bedrijven in de zware industrie worden door de Nederlandse overheid zelfs verplicht hun CO2-uitstoot te meten (zie Carbon trade-emission) en te verminderen. Tegelijkertijd zien we deze ontwikkeling ook verder door de markt bewegen en raakt nu bedrijven, die voorheen niets of nauwelijks iets met het onderwerp van doen hadden. Met name de overheid en staatsdeelnemingen nemen de CO2-huishouding op in hun bestekken en dwingen bedrijven bewust met CO2-uitstoot om te gaan. Dit gaat zelfs zover, dat er een gunningsvoordeel wordt verleend, wanneer bedrijven zich conformeren aan de zogenaamde CO2-Prestatieladder (zie de CO2-Prestatieladder). De CO2 -Prestatieladder is een goed voorbeeld van een MVO-instrument, dat duurzaam ondernemen inzichtelijk en transparant maakt.

Een ander mooi voorbeeld zien we in Frankrijk bij Leclerc, een grote supermarkt keten. Zij vermeldt nu onder de kassabonnen de totaal ingekochte CO2 van alle boodschappen, die de consument heeft aangeschaft. Van een zak friet of een pak melk wordt de gehele keten doorgerekend naar een CO2-balans. Hierdoor ontstaat langzaam maar zeker een nieuwe concurrentieveld. Welk pak melk of zak friet is nu duurzamer geproduceerd en is het minst belastend voor ons milieu? Een vergelijkbare ontwikkeling zien we in de strijd tussen Heineken en Bavaria; welk flesje bier heeft het minste water nodig bij het productieproces? Duurzame producten zullen de komende jaren steeds belangrijker worden. Daar komt bij dat de komende jaren de supermarktketens duurzame producten beter zullen positioneren richting de consument. (Zie AH puur & eerlijk)

Om CO2 goed te kwantificeren volgt men een wereldstandaard. Deze vinden we terug in het Green House Gas (GHG) Protol en NEN-ISO 14064 (zie GHG Protocol). Het begint met het bepalen van de CO2-uitstoot van de primaire processen in de betreffende organisatie; dat wordt gedaan middels een Carbon Footprint Analyse. Bedrijven worden aan de hand van een CFA ecologisch gepositioneerd binnen hun sector en keten. De term ‘Duurzaam’ krijgt dan een diepere betekenis en wordt niet alleen kwalitatief maar nu ook kwantitatief vastgelegd.

Voor een meting is een aantal zaken essentieel:

• Wat is de organisatiegrens van de CO2-meting? Ook wel bekend als de organizational boundry;
• Zodra de organisatiegrens is bepaald, bepaalt men welke soort emissie inzichtelijk wordt gemaakt;
• Een Carbon Footprint analyse bestaat uit drie scopes:
  
  1. Scope I: directe emissie, zoals gas of brandstof verbranding en bijvoorbeeld het wagenpark;
  2. Scope II: indirecte emissie, zoals elektriciteit, zakelijke km privéauto en vliegreizen;
  3. Scope III: ingekochte indirecte emissie. Diensten of onderaannemers, die men als organisatie inhuurt om hun bedrijfsvoering mogelijk te maken.

Om de CO2-uitstoot van een onderneming volledig zichtbaar te maken, voert men de analyse uit over alle drie scopes. Van hieruit wordt de Carbon Foot-print analyse verder opgebouwd. Het achterliggende doel van een Carbon Footprint analyse, is het meetbaar maken van het duurzame karakter van een onderneming. CO2-uitstoot is immers voor iedere organisatie van toepassing en is goed meetbaar.